Dins lo còr de la Roquetia, Sala de la Comba de Brunan entre lo pont dau diable e Sant Guilhem, velhada au canton (i a una cheminièira dins la sala) : Dissabte 14 de març, 18h.
Eric Fraj canta Max Roqueta, acompanhat a la guitarra per Morgan Astruc,
e per doas cançons per las Coralas de Sant Guilhem e Mèsa…
Lo concèrt (au capèl) serà seguit d’un aperitiu ofèrt e d’un repais partejat. (cadun pòrta quicòm)
Nos petaçarem per far un partatge de connexion per poder seguir la partida de rugbí.
Max Roqueta commença à traduire le grand poète espagnol Federico García Lorca, en occitan, dans les années 40 et il a poursuivi cette tâche presque toute sa vie. Le chant profond, l’inspiration populaire et la modernité du poète andalou n’ont pas cessé de nourrir son imaginaire et sa propre recherche. Accompagné par le guitariste virtuose Morgan Astruc, ou chantant a capella, Eric Fraj – qui chante depuis 1971 – nous propose l’interprétation de quinze poèmes de cette traduction rouquetienne de Lorca, extraits du Romancero gitano, du Cante Jondo, du Divan dau Tamarit, et du Planh per Ignacio Sánchez Meijías. La voix d’Eric Fraj, toute de clartés et d’ombres, les rythmes andalous en résonnance discrète, se fondent pour donner quelque chose de nouveau, de singulier, d’émouvant. Plusieurs chansons sonnent comme des chants populaires. En plus des guitares et des gammes hispanisantes, le chant a capella, les palmas (le claquement des paumes), le claquoir andalou et le pandeiro (tambourin hispano-portuguais), se conjuguent avec la voix pour donner, non pas une carte postale sonore pleine de clichés, mais une tentative (réussie) de s’inclure dans une musicalitat transpyrénéenne, d’inspiration traditionnelle mais à l’imaginaire ouvert et inventif. Puis, comme dans tout concert d’Eric Fraj, il y aura assurément une surprise… ou deux !
Max Roqueta comencèt de traduire lo grand poèta espanhòl Federico García Lòrca, en occitan, dins las annadas 40 e aquel prètzfait lo tenguèt de longa dins sa vida. Lo cant prigond, l’inspiracion populara e la modernitat del poèta andalós cessèron pas de noirir son imaginari e sa pròpia recèrca. Acompanhat pel guitarrista virtuòsi Morgan Astruc, o cantant a capella, Eric Fraj – que canta despuèi 1971 – vos prepausa l’interpretacion de quinze poèmas d’aquela traduccion roquetiana de Lòrca, tirats del Romancero gitano, del Cante Jondo, del Divan dau Tamarit, e del Planh per Ignacio Sánchez Meijías. La votz d’Eric Fraj, tota de clartats e d’ombras, los ritmes andaloses en resonància discrèta, se fondon per donar quicòm de nòu, de singular, d’esmovent. Mantuna cançon sona coma un cant popular. En mai de guitarras e gammas ispanizantas, lo cant a capella, las palmas (lo clapar de las paumas), lo trica-traca andalós e lo pandeiro (tamborin ispanoportugués), se conjugan amb la votz per balhar, non pas una carta postala sonòra claufida de clichats, mas una tentativa (capitada) de s’inclure dins una musicalitat transpirinenca, d’inspiracion tradicionala mas de l’imaginari obèrt e inventiu. Puèi, coma dins tot concèrt d’Eric Fraj, i aurà de segur una suspresa… o doas!
Per anar pus luònh Amistats Max Roqueta
La sala de la Comba de Brunan es a man esquèrra sus la rota que va dau pont dau diable a Sant Guilhem, a la nautor de las molinas. A un bon quilomètre a quicòm pròche abans d’arribar au vilatge.
Apargament abans la sala o après a l’intrada de la comba.
La salle de la Combe de Brunan est à gauche sur la route qui va du pont du diable à Saint Guilhem à un bon km à peu près avant d’arriver au village.
Parking avant la salle ou après à l’entrée de la combe.
0 commentaires