Dins lo rambalh ont l’extrèma drecha dicta cada jorn un pauc mai l’agenda politica e mediatica, una question se pausa: de qué se parla pas?
Aquestes darrièrs jorns, Occitània entièra es estada tocada per d’inondacions istoricas. Un recòrd absolut de jorns de pluèja es estat enregistrat. Lo bilanç es dur: de personas i an perdut la vida, fòrça familhas an perdut l’ostal, e amb el tot çò qu’una vida pòt amassar. Tot aquò dins una actualitat que los invisibiliza gaireben completament.
Los degalhs son considerables, e pas solament per las populacions umanas. Long de la còsta gascona, de milièrs d’aucèls son mòrts, espotits pels vents e per las tempèstas, mentre que los benevòls de las associacions de proteccion de la fauna lançavan de cridas desesperadas per ensajar de salvar çò que se podiá.
O cal dire net e clar: aquò son pas de « catastròfas naturalas ». Son de catastròfas umanas. L’escalfament climatic n’es la causa evidenta, e mai una bèla part de la drecha contunhe de lo negar. E i a tanben una responsabilitat economica e politica: la cultura del profièch a quin prètz que siá.
L’artificializacion dels sòls los rend impermeables e empedís l’absorcion naturala de l’aiga. La betumizacion del país, mai que mai de las zònas inondablas, multiplica los risques. La destruccion de sègas, de valats e de zònas umidas —que los païsans coneisson dempuèi de sègles coma de proteccions naturalas— foguèt justament encoratjada pel modèl agricòla industrial del Salon de l’Agricultura.
Los mèdias de massa criminalizan l’extrèma esquèrra e mai l’esquèrra radicala. D’autres senhalan los ecologistas coma los enemics de la prosperitat. Mas son plan puslèu aqueles que negan l’urgéncia climatica e que privilègian l’argent immediat malgrat las consequéncias catastroficas.
Los pòbles originaris d’America avián una paraula que ressona uèi amb fòrça: «Quand lo darrièr arbre serà talhat, lo darrièr riu empoisonat, lo darrièr peis pescat, alara descobriretz que l’argent se pòt pas manjar.»
Se volèm pas arribar a aquel moment, es ara que cal cambiar d’agenda. E aquò comença per cambiar de raconte.
0 commentaires