Lo coratge de Finlàndia e la vergonha de França
Es pas necite de defendre Nicolás Maduro per remarcar que l’invasion militara d’un país e lo raubatòri de son president an pas cap de justificacion. Aquela violacion del drech internacional es inacceptabla, quin que siá que la comet.
Ièr dissabte, los Estats Units, jol comandament de Donald Trump, bombardèron Veneçuèla, raubèron son president e sa femna, e anoncièron, sens cap de vergonha, que governarián lo país «temporàriament» fins que se produguèsse una transicion politica adeqüata. Atal o diguèt Trump arser dins una conferéncia de premsa dins sa residéncia privada de Mar-a-Lago, just après publicar suls rets socials una fotografia umilianta de Maduro detengut.
Trump a pas jamai amagat son vejaire sul Mond: lo drech del mai fòrt, l’expansionisme sens limits e lo mesprètz absolut pel drech internacional. Aqueste còp o a fach en tot invocar quitament una caricatura de la Doctrina Monroe —renomenada amb cinisme “Doctrina Don-Roe”— per justificar la dominacion estatsunidenca de l’America latina.
Lo raconte lo coneissiam. Es uèi lo trafec de las drògas. Foguèron ièr las armas de destruccion massissa en Iraq. Serà deman quina autre pretèxte que siá. Mas l’ipocrisia es tan evidenta qu’es impossible de la dissimular: Trump ven de graciar Juan Orlando Hernández, èx-president d’Honduras, condemnat a 45 ans de preson per aver introduch de centenas de tonas de cocaïna dins los Estats Units. Lo quite Trump que ditz d’ocupar Veneçuèla «per combatre la dròga».
Es evident qu’es pas la dròga ni quitament pas la democracia. Veneçuèla es lo país qu’a mai de resèrvas de petròli conegudas de la planeta, e lo quite Trump anoncièt dins sa conferéncia de premsa que serián de grandas corporacions dels Estats Units qu’esplecharián lo petròli veneçolan, que rebastirián l’infrastructura «poirida» del país e que, naturalament, serián remborsadas. Panatòri de recorses, cambiament de regim, ocupacion militara. Tot aquò presentat coma una «transicion», coma una politica exteriora convencionala.
En seguida parlèt lo ministre estatsunidenc de la defensa, Peti Hegseth, que metèt en evidéncia aquestes prepauses: «Los Estats Units pòdon projectar lor volontat en quin luòc que siá e a quin moment que siá». Tota una declaracion ideologica de chauvinisme, de militarisme, de mesprètz del drech internacional, d’exaltacion de la fòrça. Son los metòdes del faissisme mai classic, adaptats al sègle XXI.
E mentretant lo secretari d’estat, Marco Rubio, menacèt dobèrtament Cuba en tot nos mostrar que Veneçuèla es pas un cas isolat, mas lo senhal de qual comanda dins lo Mond.
Los Estats Units agisson coma estat rebèl dirigit per un gangstèr, convencut que pòt governar lo Mond amb la fòrça de las armas.
Es pas necite de defendre Maduro per o dire naut e clar. Cal defendre un principi fondamental: cap de país a pas drech de n’ocupar un autre e de lo governar en tot li raubar son president.
L’umanitat aurem un grèu problèma s’aquò se normaliza e s’accèpta coma quicòm de «necessari» o d’«inevitable».
0 commentaires