LO SETMANIÈR EXTRAORDINARI 2

Adishatz monde de Ràdio Lenga d’Òc e adissiatz plan.

La Setmana, setmanièr d’informacions generalas de la premsa escrita ven de nàisser. Sèm en 1995. L’estonament puèi l’estrambòrd se mesclan. Qué de normal per una lenga d’aver al mens un setmanièr papièr (lo Web n’es encara a balbucejar). La lenga occitana gausís de mai d’un milion de parlaires, pesquièr que deu poder fornir de milierats d’abonats qu’afortiràn e perennizaràn aquel projècte bèl.

            Tornar conquistar sa legitimitat d’usança, èsser una lenga de las normalas, ni mai ni mens… Pendent las primièras annadas, aquò foncciona.

            La Setmana (e tanben Plumalhon e Papagai, las publicacions destinadas als dròlles) entra dins las mentalitats. S’obten per abonament e per venda dins qualques magazins de premsa de las vilas grandas.

            Fa un trabalh de sociabilizacion de la lenga, d’informacion del grand public.          Parlar d’economia, de politica, d’espòrt o de sociologia càmbia de las charradissas costumièras a l’entorn de la literatura e dels remembres de família, charradissas a las qualas òm tendiá a embarrar l’occitan.

            Solide, tot cambiament es causa de reaccions, mai o mens positivas. Las criticas tardan pas d’arribar, sapiam que dos occitans fan tres especialistas en lingüistica e sovent autoproclamats :  quò’s pas aital que se ditz, es pas ma lenga, etc. Jamai satifaits.

            Aquò rai e rai d’aquò, La Setmana es valenta e optimista, e assumís plenament son ròtle inedit de normalizacion progressiva e senada de la lenga occitana.                                                                                                                                                

            Contra vent e marèa, lo primièr setmanièr occitanofòne ten lo cap 23 ans de temps, ambe qualques expleits coma l’entrevista exclusiva a Pau d’Evo Morales, abans que siá elegit primièr president amerindian de Bolivia, mentre que la totalitat dels mèdias francofònes de l’epòca l’ignorèron.

            Del costat de las finanças las causas se fan preocupantas, pessamentosas. Son obertura sus totes los países d’Òc, una linha editoriala variada e una tenguda generala d’una qualitat professionala de tria, semblan pas pro per aténher un nombre d’abonats sufisent,  qui asseguren sa rentabilitat economica. Jamai delà de 1200 abonaments pagants.

            Per una populacion estimada a… 1 milion de parlaires coma zo avèm ja dit, fa tarriblament pietat e mai que mai pauc. Una fatalitat coma se, pagar, per un mèdia occitanoparlant demorava inconcebable…

            La fantauma del patois parasitariá fatalament los esperits occitans ?

            Tributària de las subvencions indispensablas, que dependián en partida de l’OPLO, que las autoritats acabèron per refusar per encausa d’abséncia totala de lenga francesa dins sas publicacions, presonièra de criticas e d’atacas estèrlas del quite mitan occitanista aital coma de son nombre definitivament insufisent d’abonats, La Setmana daissèt de paréisser en julhet de 2018.

            Dàvid Gròsclaude, Clamenç Pech e Fani Lartigòt ne foguèron los caps-redactors. Estève Cròs foguèt un dels redactors principals, Cristian Lamaison lo maquetista, Sandrina Micolon la secretària, Brigita Bouncer la directritz de publicacion e Lauriana Tesserre assistenta de direccion.

            Los formats cambièron, l’impression se faguèt en Catalonha sus las premsas de El Punt a Girona, una version Web nasquèt en 2012.

            Malgrat lo professionalisme de tota sa còla, la SARL Vistedit dont dependiá La Setmana es jutjada non rentabla e mesa en liquidacion en 2018.

            Un autre mèdia, Lo Jornalet, diari entièrament numeric, obrirà sas colomnas per de parladissas sense fin e gratuitas a l’entorn de la fin del primièr setmanièr tot en lenga occitana.

            Brigita Bouncer, gerenta de Vistedit (societat de premsa en lenga occitana), publiquèt un testimoniatge bèl sus l’aventura La Setmana dins sa pagina Facebook.         Tot i es dit, una istòria que los detractors d’aquel setmanièr unenc an bensai supèrbament ignorada.

            Fins a uèi, non existís pas res d’equivalent per la lenga dels trobadors.

            Mes quina aventura de las bèras e lo vòste servidor qu’es fièr de n’aver hèit partida.

Adissiatz plan e prenètz suenh de vosautres.