Uòi, los Tega-los son encara un còp a ton latz, Joana, mas son tristasses. Tristasses, que sèm aquí per te dire adieu al lindal de ton viatge darrièr.

            Adieu a tu, la nòstra vice‑presidenta, mas subretot a tu, la nòstra amiga.

                        Sèm aquí per saludar en tu la femna qu’atraversèt 104 ans amb una clartat d’esperit espectaclosa, una fidelitat rara e una fòrça tranquilla ; per saludar l’Occitana que nos acompanhèt trenta ans e mai !

            Foguères regenta, puòi directritz de l’escòla de la Republica, elegida dins ton vilatge mas totjorn atentiva, totjorn drecha, totjorn al servici del monde, e totjorn militanta occitana sens relambi, portant la nòstra lenga coma òm pòrta una lutz : pas per tu, mas per los que venon aprèp.

                        Èras una votz, una memòria, una preséncia. Encarnavas çò que defendèm : la lenga nòstra, la cultura nòstra, e lo paratge, aquela dignitat partejada que fa la noblesa de nòstra tèrra occitana.

E mai quand tos passes se faguèron incertans, e mai quand tos uòlhs s’alasseron, gardères bona tèsta, aquel sorire viu, e aquelas replicas qu’esclairavan la sala.

            Sèm aquí davant ta caissa de fustas brutas. Una causida simpla, vertadièra, fidèla a çò qu’èras : una femna sens artifici, sens vanitat, sens bruch. Una femna de principis, de tèrra, de lenga, de memòria.

            Uòi, en te perdent, Joana, perdèm una amiga. Mas gardarem ton exemple, ta fidelitat. Gardarem ta votz. Gardarem çò que nos transmetères : la Republica de la dignitat, de la transmission e del servici, l’Occitània viva, e la certitud que la dignitat vielhís pas jamai.

            Que ton rire, ta lenga e ta lutz demòren amb nosautres.