En genièr de 1891, a Seta, un freg que pela s’ablaca sus la vila, ensarra dins la glaça lo canal e calha l’oire de l’estanh de Taur. Endacòm, quauqu’un comença d’escriure dins l’anonimat, una pèça de teatre: la Grande Pastorale en patois cettois. Es l’anóncia de la naissença de Jèsus as pastres.
S’espèra pas aquel biais teatral que faguèt flòri dins lo Marselha dau sègle 19, puòi en Provença, se faire veire dins lo Paísbassòl. Sustot que la cacibralha/obrièra setòria d’aquel temps, es mai dispausada a recebre lo catequèsi anarquista qu’a se sometre as dògmas de la religion catolica.

En janvier 1891, à Sète, un froid sibérien s’abat sur la ville, enserrant dans la glace le canal et figeant l’eau de l’étang de Thau. Quelque part, quelqu’un, dans l’anonymat, commence à écrire une pièce de théâtre: la Grande Pastorale en patois cettois. C’est l’annonce de la naissance du Christ aux bergers.
On n’attend pas ce genre théâtral, qui a fait florès dans le Marseille du 19ème siècle puis en Provence, se produire dans le Bas-Languedoc. D’autant que la canaille/ouvrière sétoise de cette époque, est plus disposée à recevoir la catéchèse anarchiste qu’à se soumettre aux dogmes de la religion catholique.

La Pastorale Maurel a la mòda de Seta !
Ven de paréisser en çò d’AUDASUD, La Grande Pastorale en patois cettois, una istòria d’engatjaments de Camelio Alan, en tres volumes: raconte en occitan, raconte en francés, facsimil dau manuscrit seguit dau tèxte en francés e en occitan modèrne.
Cada volume a 25 èuros, es disponible en librariá e sus la plataforma audasud.fr/boutique.
AUDASUD 8 ava Victor Hugo – 34200 Seta.
contact@landemain.fr

Una Pastorale a Seta, l’idèa a de qué susprene. S’espèra pas aquel biais teatral, que celebra la naissença de Jèsus, que faguèt flòri dins lo Marselha dau sègle 19, puòi en Provença, se faire veire dins lo Paísbassòl.
Sustot que la cacibralha/obrièra setòria d’aquel temps, es mai dispausada a recebre lo catequèsi anarquista, qu’a se sometre as dògmas de la religion catolica.
L’idèa s’es materializada en una Grande Pastorale en patois cettois, representada ambé capitada, sus la scèna dau patronatge St-Felip de Neri, parròquia St-Josèp.
Jutjada un pauc tròp profana, serà remplaçada per un Mistèri pus confòrme a la tòca ambiciosa de las autoritats eclesiasticas.
Coma son modèl marselhés, la Grande Pastorale foguèt vouguda e concebuda per denonciar la persecucion religiosa de las Revolucions e cridar a la resisténcia das vertadièrs crestians, quitament a son soslevament.
Passat lo moment dolorós de la separacion de las Glèisas e de l’Estat, foguèt reconeguda dins la memòria collectiva, « coma un ben comun, a lo qual òm es ligat per das remembres festius, de las emocions ancianas e das estacaments estetics ».
Aquel estacament de la populacion setòria, qu’estatisticament frequenta pas sovent las glèisas, as emblèmas dau religiós, fa partida de son enrasigament istoric e local.