Entamas literàrias

Vaquí unas entamas possiblas per unas novèlas o unes romans de ficcion que demòran d’escriure quasiment de la a a l’isèda! 

• Aquel ser, a l’estanquet del vilatge, lo solelh te prenguèt una ganarra de primièra. De matin, se levèt a l’oèst, al ponent. Es atal que lo monde capitèt de cambiar de basa…

• Aquel ser, al contorn d’una convèrsa, l’amor desapareguèt. Quand l’alba nasegèt, una vida tota èra a tornar bastir… 

• Aquel ser, la virada del cèrç se truquèt a la tramontana: « Mancas pas d’aire » li diguèt e los contravents se botèron a gingolar…

• Aquel ser, la presidenta d’Occitania demandèt a la responsabla de l’Educacion de metre en abans dins los libres d’istòria un Auvernhàs valerós, lo Vercingetorix, exigèt del ministre de la Patz de li mandar un sosten de tropas del costat d’Alesià e preguèt lo ministre de la Cultura de l’empachar de celebrar sa victòria al son de las cabretas…

• Aquel ser, lo Grand Lop Aluserpît dobriguèt l’estagi intensiu d’un udolament significatiu: èra vengut lo temps que lobatonas e lobatons arrèsten de se faire enganar pels Volps-Rainals e sapien desjogar totas las trapadèlas que rescontrarián.

• Aquel ser, la Comission juridica del Comitat Internacional Olimpic se recampèt e condamnèt lo Joanòt l’Enfantin a tornar prene las causas per la debuta: anar jogar al fòbal sus un tarrenc de tèrra pas tròp planièr a la sortida de la vilòta e amb una pauma a mitat desgonflada…

• Aquel ser, lo Jèsus cambièt l’aiga en vin sens mesurar las consequéncias pel devenir dels vinhairons e dels ibronhas…

• Aquel ser, la Luna faguèt sauts dins la nuèit per esvitar l’arribada del veïcul uman que puntava lo cap de las NASicAs a l’orizont de l’estratosfèra salvatja…

• Aquel ser, la nuèit s’arrefusèt a obrar que, dempuèi la debuta dels temps, aviá d’oradas de penequet de recuperar…

• Aquel ser, sol davant sa fuèlha blanca o l’escran de son ordenador, l’escrivalhon capitava de redigir tres frasòtas sens cap ni centena qu’èran pas mai que la debuta d’un non-res fraseologic…

Al cap d’una orada, sapièt que seriá jamai un romancièr… Adieu, lo Prèmi als Jòcs florals ; adieu, lo Goncort e lo Nobèl! Serai pas Mistral, nimai Cèrç o Marin… Benlèu poirai venir cronicaire (benevòl) pel Jornalet e/o per Ràdio-Lenga d’Òc!

Incipit Roch