Ugò es sòci de l’IEO30, vinhairon e musician.

Ven d’espelir son 1° C.D. Es un brave omenatge a Antòni Bigòt.

Se pòt escotar aquí :

https://open.spotify.com/intl-fr/album/7GHwbCQGwk5K77lQGgr2cj

https://www.youtube.com/watch?v=zGHVmyP-OkA&list=PLc-hqjR5N1x9yebepaQ3hdWUQ-A_I3wzX

Lo cd se pòt tanben crompar sus la pagina Bandcamp de l’Ugò : https://ugoblanc.bandcamp.com/album/canta-ant-ni-big-t

Mon paure grand, -Davans Dieu siègue !
Èra un brave òme, ben segur,
Èra pas sord, èra pas bègue,
Mai quand faliá sabiá ‘stre mut.
Me sembla que lo vese encara
Quand se passejava au sorelh,
Tot blanc, mai drech coma una barra,
Vielh, mai verd coma un joine grelh.

Òme de patz e de paciença,
Sens fard, sens gèina e sens rambalh,
Aviá agut per potz de sciença
La granda escòla dau trabalh.
« Que tot parte e que l’onor rèsta,
Lo Bon Dieu garda seis enfants,
Se sèm paure, seguem onèsta ».
Disiá totjorn mon paure grand.

L’estiu, lèste, emb tota sa graissa,
Se’n anava cada matin
Vèire sa tèrra de Font-Jaissa
O son plantier d’en Pissa-Vin,
Dins l’ivèrn, quand l’aura bofava,
Atubava, en crotz, dos fagòts,
E, sus sei ginolhs, nos contava
De sornetas au canton dau fuòc…

Ni cafard, ni fadat, ni cuistre,
Mon paure grand saviá qu’au bot
Dei capelans e dei menistres
I a lo Bon Dieu plus grand que tot.
Teniá pas ‘n un mossel d’estòfa,
En un drapèl blau, roge o blanc :
Èra crestian e filosòfa…
Ò vòle viure coma mon grand.

Embé lei joines saviá rire,
Embé lei vielhs èra seriós,
Aviá totjorns quicòm a dire
Per consolar lei malurós,
Jamai sa borsa se barrava
Davans la gèina d’un vesin,
Lo paure a sa pórta trovava
Un flòc de pan, un còp de vin.

Fasiá freg, lei fuelhas tombavan,
Quand morriguèt, lo paure vielh !
Autorn dau liech totei ploravan,
Mon grand regardava lo cèl,
Au forrèu Dieu preniá la lama.
Tranquile, en nos sarrant la man,
Mon paure grand rendeguèt l’arma,
Vòle morir coma mon grand.