Consciéncia clara, luciditat politica, capacitat d’analisi e coratge
La situacion actuala de l’occitan es pas brica aisida. Dins fòrça territòris la lenga es reducha a l’espaci de la militància e a qualques escòlas. Mai enlà se parla pauc, s’ausís pas gaire e s’emplega encara mens.
Aquesta constatacion es pas una capitulacion mas un ponch de partença. Cal pas pensar que nòstra tòca es de preservar la lenga mas de la tornar far venir utila, desirabla e aimabla dins la vida vidanta. Cap de lenga se salva pas a còps de declaracions simbolicas ni de nostalgia. Una lenga viu quand servís per comunicar, per crear de ligams, per dire lo present e per aimar.
Es normal que pensem a l’occitan coma una lenga del passat mas es necite que la pensem coma lenga del present. Es normal que pels calandrons, o los que fan d’occitan a l’escòla, l’occitan siá pas res mai qu’un còde o una matèria escolara. De fach, l’escòla jòga un ròtle essencial, mas l’escòla tota sola pòt pas crear una comunautat lingüistica. Se los joves an pas d’espacis socials ont ausir, aimar, veire e emplegar l’occitan, la lenga demòra teorica e desconnectada de la vida vidanta.
Cal doncas pas pus pensar a una logica de preservacion mas a una logica d’usatge. Crear d’espacis ont l’occitan siá una lenga de relacions, non pas solament de transmission. Acceptar tanben l’imperfeccion: una lenga a pas besonh de parlants exemplars, mas de milièrs de personas capablas de la revendicar e l’emplegar sens vergonha. L’occitan mai marrit es lo que se parla pas.
Per l’administracion, aquò implica de sortir de çò simbolic. La preséncia de l’occitan dins los servicis publics a d’èsser concreta, e mai siá modèsta: poder començar una interaccion en occitan, veire la lenga dins la senhalizacion, la comunicacion numerica, los espacis de proximitat. Far venir la lenga vesedoira es ja la legitimar.
Dins aqueste contèxt exigent, volèm saludar la còla de Carrièras Occitanas, amassada recentament a Tolosa per pensar la seguida del movement que comencèt en octòbre en tot rebastir l’ostal de Joan Petit. Sabèm pas encara quinas decisions son presas, mas sabèm qu’an una consciéncia clara, de luciditat politica, de capacitat d’analisi e de coratge per far una revision de las estrategias. L’occitan es viu de miracle, car nòstra lenga se vòl pas calar e nos demanda de causidas politicas netas, orientadas cap a l’usatge social real e cap a las generacions que venon. Per tant, manifestam tot nòstre sosten a Carrièras Occitanas per son prètzfach indispensable.
0 commentaires