Arunan, a Vilafranca de Roergue, lo collectiu Carrièras Occitanas nos portèron lo vam e lo moral. Demostrèron qu’èra possible de tornar ocupar l’espaci public amb l’occitan, amb jòia, amb imaginacion e sens complèxes. Rebastiguèron e passegèron l’ostal de Joan Petit per carrièras e faguèron de la memòria non pas una commemoracion, mas una accion. Nos cal remembrar que, quand condemnèron Joan Petit a sa crudèla mòrt al sègle XVII, ordenèron tanben de destruire son ostal, jos pena de mòrt per qual lo tornèsse bastir. Per tant, la reconstruccion de l’ostal de Joan Petit foguèt un simbòl immens. E los simbòls son importants.
Ara nos convidan a Montsegur e i cal respondre. I cal respondre pr’amor que çò que se jòga los 17 e 18 d’octòbre es fòrça mai qu’un programa de concèrts, de conferéncias, de balètis e d’accions. Es la possibilitat de mostrar que l’occitan es pas una lenga de musèus, qu’es pas una curiositat folclorica mas una lenga que vòl tornar prene l’espaci public. E Montsegur es lo luòc ideal per afirmar tot aquò. Per l’occitanisme, lo puèg de Montsegur es un dels grands simbòls de la resisténcia occitana. Uèi, aquel simbòl pòt demorar immobilizat dins la pèira e la museïficacion, o pòt tornar venir un luòc de vida coma o vòl aquela còla de Carrièras Occitanas.
I aurà de presas de paraula, de cançons, de danças, de repaisses, de musica, una cadena umana, de rescontres, de joves e de mens joves, de personas vengudas de tota Occitània e d’endacòm mai e, sustot, i aurà la possibilitat de tornar far çò qu’una lenga minorizada a mai de besonh de far per subreviure: bastir una comunautat.
Aquò es çò que nos sembla lo mai important dins aquela iniciativa. Carrièras Occitanas nos parla de «cultura populara», e aquò es pas un simple eslogan. Una lenga viu quand las personas la parlan, evidentament, mas tanben quand se rescontran a son entorn, quand festejan, quand crèan, quand s’organizan e quand ocupan ensems l’espaci public.
Aquel movement es portat per una generacion que sembla d’aver comprés una causa que l’occitanisme a de còps desmembrada: per ganhar l’avenir, cal pas solament defendre çò que demòra, mas cal pensar a çò que vendrà.
Aqueles joves meritan nòstra reconeissença e nòstre sosten. Eles, totes sols, son pas capables de salvar l’occitan, degun o poiriá pas. Mas an ja fach çò que caliá far: an mes de moral, de vam e de movement aquí ont i aviá tròp sovent de resignacion.
A nosautres, ara, nos ven de far çò nòstre. Los 17 e 18 d’octòbre, anem a Montsegur. Organizem de coveituratges. Loguem un bus. Vengam amb los amics, los mainats, los parents, los collègas del trabalh, los vesins. Fagam virar l’informacion. Participem als obradors, a la cadena umana, als repaisses, als concèrts. Ajudem tanben financièrament, se podèm.
E subretot, siam nombroses.
Perque una jornada coma aquela a una fòrça que va fòrça mai luènh que son programa. Una assisténcia massissa a Montsegur pòt enviar un messatge simple e fòrça poderós: l’occitan existís, l’occitan es viu, e i a encara de mond que lo vòlon far viure.
Aqueles joves an fach lo primièr pas. An balhat l’idèa, l’energia e lo vam.
Ara nos pertòca a totes de los acompanhar.
Montsegur nos espèra. E aquel còp, lo puèg a d’èsser viu.
