LO SETMANIÈR EXTRAORDINARI 1

Adishatz monde de Ràdio Lenga d’Òc e adissiatz plan.

            Parlar en occitan ? De l’occitan ? Se limitar o pas al mondinet de la lenga e de la cultura occitanas ? Lenga reservada a çò intime, a la família ? O biais d’expression possibla sus totes los tèmas, a l’egal de las lengas reconegudas e oficialas ? Caduna e cadun pòdon causir...                                                        

            Mas lo 18 de mai de 1995 un eveniment excepcional sortissiá de las premsas de l’imprimariá Codevi a Pau : lo primièr numèro d’un setmanièr d’informacions redigit entièrament en occitan, publicitat compresa, pensat e fondat per Dàvid Gròsclaude.

Per dètz francs (1,53€), òm podiá descobrir diferents articles que parlavan de tot, coma un setmanièr qual que foguèsse, mas dins una lenga non oficiala sul territòri francés. Politica, economia, cultura, espòrts, amb un editorial, un corrièr dels legidors e un pauc de publicitat.

            Dos fuèlhs de format A5 porgissián uèit paginas d’una autentica premsa escrita professionalament…

            Max Roqueta signèt l’edito del numèro un, amb un paraulum vertadièrament patriotic. Extrait : « … Saludi lo perfach que se baila La Setmana. Per un agach total de l’Occitania tota, dins sa vida al quotidian. E jos la lutz de çò que se fai defòra dins l’Euròpa e lo mond. E nòstre astre ne depend. Cal a l’esfòrç qu’aicí s’entamena uòi lo còp d’espatla de totes. Aquel grand pas en davant se deu pas arrestar a mièg camin. Aquí mon vòt per durbir una "Setmana" que deu durar d’ans e d’ans. Se nos volèm tirar de l’ombra ont poirissèm. »

            Dàvid Gròsclaude precisava :

     – Ací lo n°1 de La Setmana. Que l’avem bastit com èra previst : en lenga nosta, de bon léger, simple mes en presa dab l’actualitat. Que l’avem volut a l’image de l’Occitania, dab la soa diversitat e la soa unitat. Qu’ei lo purmèr setmanèr occitan e qu’ei en si medish un eveniment, mes ne seré pas pro se n’èra pas independent e pluralista. Mercés a tots los qui son dejà abonats e qui nos envièn letras d’encoratjament. La Setmana qu’a d’estar mei coneguda enqüèra. Que comptam dab vos !

            De personalitats de l’occitanisme signavan los editos seguents : C. Rapin, M. Chapduelh, G. Tautil, P. Pessamèssa, C. Alranq, D. Surmien abans que l’editiorialista inoxidable foguèsse Andrèu Bianchi aliàs Andriu de Gavaudan.

            La màger part dels articles son redigits en lengadocian e en gascon mas totas las varietats lingüisticas son representadas en fonccion de la lenga dels collaborators.

            De cronicaires regulars e benevòles n’alimentan las colomnas : Alan Sibé, Matèu Casanova, en politica : Nicolau Rei-Bèthvéder, pel rugby Alan Roch e Pèir Veishiga, suls Países Catalans Ferriòl Macip, etc.                                       

            Donar a l’occitan una visibilitat mai e un ròtle de lenga de comunicacion en defòra del contèxte familial, parlar de tot ambe de mots de cada jorn, sortir d’una zòna de confòrt literari o musical, se riscar a èsser una lenga de las normalas, tornar conquistar una legitimitat d’usança. Vaquí lo sieu prètzfait !  Vaquí çò que vòl far La  Setmana.

Adissiatz plan e prenètz suenh de vosautres.