Montsegur: lo país torna caminar
I a de moments ont un pòble pren consciéncia de son existéncia. Non pas dins los libres, ni dins las commemoracions oficialas ni mai dins de nostalgias estofadas, mas dins la revendicacion d’una «cultura populara», amb la fòrça viva de las gents que decidisson de tornar ocupar l’espaci public, de tornar parlar fòrt e de tornar assumir çò que son. Lo movement Carrièras Occitanas es vengut aquò.
Dempuèi la dimenjada istorica de Vilafranca de Roergue, fòrça causas an cambiat dins l’occitanisme. Non pas encara dins las estructuras, ni dins las institucions, mas dins los esperits. Una generacion novèla s’es quilhada. Una generacion que vòl pas pus limitar l’occitan a la preservacion simbolica, a la folclorizacion o a la sola transmission escolara. Una generacion que vòl viure l’occitan. Ara. Per carrièras, dins las fèstas, dins las accions, dins la politica, dins los rets socials e dins la vida vidanta.
La reconquista de l’espaci social de la lenga, amb la tòca de desalienar lo pòble occitan, la fan per mejan d’una revendicacion essenciala: bastir una cultura populara. Una cultura que siá pas reservada a de cercles reduches ni limitada a d’espacis militants o academics, mas una cultura partejada, viscuda, festiva, virala, capabla de tocar la joventut e de tornar venir una evidéncia dins lo país. Carrièras Occitanas a comprés que l’occitan a de besonh non pas solament d’institucions, mas tanben d’imaginari, de preséncia sociala e de moments collectius ont la lenga venga naturalament una lenga de vida.
Los 17 e 18 d’octòbre venents, aquela energia se tornarà acampar a Montsegur. E i cal èsser.
Montsegur es pas un endrech causit a l’azard. Lo simbòl es poderós. Lo darrièr bastion de resisténcia catara ven ara lo luòc ont una partida de la joventut occitana vòl tornar ligar memòria, cultura, identitat e accion collectiva. I a aquí quicòm de fòrça prigond: la volontat de sortir l’occitan de l’invisibilitat e de lo tornar far venir una experiéncia comuna, sociala, desirabla e assumida.
Carrièras Occitanas a comprés quicòm d’essencial. Una lenga se salva pas solament amb de dispositius institucionals ni amb de declaracions d’intencion. Una lenga viu quand crèa de ligams, quand tòca los esperits, quand desvelha l’enveja, quand ven un espaci de comunautat. E aquò, aqueste movement o fa d’un biais fòrça intelligent.
Dempuèi qualques meses, avèm vist una còla de jovents e descomplexats qu’an bastit quicòm mai qu’una succession d’eveniments. An bastit d’imatges, de simbòls, d’imaginari e de vam collectius. An tornat metre en circulacion de mots que fòrça de nosautres aviam paur de dire. An tornat restacar la lenga amb lo país, amb l’istòria e amb la dignitat. An fach çò que fòrça cresián impossible: portar lo moral, donar de vam.
La reconstruccion simbolica de l’ostal de Joan Petit foguèt fòrça mai qu’una performança militanta. Foguèt un acte de memòria activa. Un biais de dire que lo país es pas completament vençut. Que quatre sègles après lo martiri dels resistents populars, i a encara de mond per refusar l’escafament e l’assimilacion.
E aquò foguèt fach amb fòrça luciditat politica. Amb una capacitat d’analisi. Amb una lectura clara dels limits de l’occitanisme actual e del besonh de tornar bastir d’espacis socials ont l’occitan siá una lenga viva e non pas simplament una matèria escolara o un patrimòni decoratiu. Mas foguèt fach tanben amb de coratge. E aquò compta immensament.
Los que nos batèm cada jorn per la lenga e l’identitat occitanas sabèm plan çò que pesa lo descoratjament. Sabèm çò que significa de trabalhar sovent dins l’indiferéncia, dins la fragmentacion, dins la sensacion permanenta de minoritat e d’isolament. Per aiçò, de veire una generacion tornar portar la revendicacion occitana amb tanta energia, tanta imaginacion e tanta dignitat nos fa un ben prigond. Nos torna donar de fòrças. Nos pòrta lo moral.
O volèm dire doncas clarament: Jornalet metrà totes sos mejans e totas sas ressorsas a la disposicion de Carrièras Occitanas. Incondicionalament. Per raportar, retransmetre, difusar, explicar, mobilizar, far de publicitat e acompanhar çò que vendrà. Cal èsser plan nombroses a Montsegur.
Reservem las datas. Organizem los desplaçaments. Partegem las informacions. Participem-i amb los amics, los companhs, los vesins, los calandrons, los estudiants, los militants e totes aqueles que, un jorn o l’autre, an sentit qu’aqueste país meritava totjorn d’existir.
L’occitanisme aviá besonh d’aqueste vam. Lo país torna caminar. Caminem totes ensems.
0 commentaires