L’ascensor a cornissons

Diga ! Aquò es pas un escop, dempuòi qu’arrestère de petaçar los montamametas per me consacrar cap-e-tot a l’espandiment de nòstra lenga occitana, l’ascensor social es desmargat, a de bon e a tot jamai, e i a pas degun per lo desencalar. Mas ara me venon quèrre per aparar l’ascensor a cornissons en signant una peticion !

A la sorga de l’embolh, coma sovent, Euròpa qu’enebís la banasteta de plastic plan practica que te permetiá de faire remontar los cornissons sens faire saussòla amb los dets dins lo vinagre. Vertat es que quand tonton Cedric ven per faire l’apero amb sas mans plenas de dets de las onglas que cargan de longa lo dòl de la saboneta, es pas tròp apetissent de lo veire chauchilhar dins lo bocau per agantar la darrièira cebeta dau fons que n’es agolardit. Cau dire que lo tonton Cedric es un òme de letras, que vend libres, e que sas onglas son ennegresidas de longa per las tenchas de marrida qualitat.

I a tanben los maladreches talament desvariats per la despareguda de la protèsi tecnologica de plastic verd que te reviran lo bocau, se’n fican per las bralhas e te salopejan la toalha que puòi es bona per la bugada. E totes los tissoses dau netitge que planhon d’aver de cornissons que trempolhan e banholejan en aiga trebola que de còps que i a, en fin de bocau, la menèstra dona d’èr au Merdanson.

E puòi i a los repotegaires de servici que se’n baton que i aja un continent de plastic que floteja sus la mar granda. Evòcan eles una ecologia castigaira, un retorn a la preïstòria, una regression sociala que los enfecta dins son pichon confòrt dau cada jorn. Son d’ont mai furioses qu’Euròpa lor interdiguèt, fa un parelh d’an, la palha que lor permetiá de forrupar tranquillon-tranquillet son coctèl au ròm de la Jamai-Vista… « Ieu, ieu e mon pichon embonígol, e almens que degun me venga pas ficar en caire ! »

Vòls que te diga ? Se son pas fotuts de se servir d’una forqueta per enfichoirar un cornisson an que de se manjar d’olivas ! De las ponchudas. E que s’escanen amb lo clòsc !

Enfin, es çò que ne dise ieu…

La guinhada de l’IEO34. E, rau !  

Vos agradèt aquela bilheta?

N’auretz aquí un pauc mai amb La Gèsta dau Montamametas. En venda dins totas las bonas librariás.