Enric lo quatren

Diga ! Son a desenterrar los mòrts, e pas qual que siaga : l’Enric IV que d’unes occitans li dison amistosament Enric lo nòstre. Lo lor daisse.

 Son doncas tota una còla de sabentasses -de sabents que sabon- que d’aquesta passa espepissan lo cadavre. Me demande se a i èsser an pensat d’agachar dau costat de l’entrecamba per verificar se coma o pensava lo Galant Verd, paire de sièis enfants legitimes e de doas dotzenas de bastardons, i aviá pas un òs de mai que lo comun dau masclum ?

O sauprem pas. Es de plànher mas aquò es pas son afar dau moment, als barbalongs.

En fach son de cercaires que coma los alhs trabalhan sonque de cap, d’especialistas de la votz que se clinan sus la testassa momificada e embaumada dau Bearnés e que son a ensajar de lo tornar far parlar. Pas qu’aquò !

Còp d’astre laringe, còrdas vocalas e tutti quanti son pas en tròp maissant estat de conservacion que bastava pas que de reconstituïr la saca pulmonara e doas o tres bricòlas per tornar la paraula au bon rei Enric. Per ara, dison qu’es a far son « ba-be-bi-bo-bu » e a tornar apréner totes los fonèmas que pauròt, dins la mòrt, los a desoblidat dempuòi un pauc mai de 400 ans de silenci, pensatz. Precisan pas tanpauc se son alen es sempre cargat d’alhet e de flaira de Jurançon mas nos afortisson que dins un parelh de meses farà frasas complètas.

Vòls que te diga ? Tròbe aquò formidable ieu, e nos cambiarà dels discorses dels tocamanetas de uòi que degun los escota pas pus. I a pasmens un problèma. Ne sèm ara a l’intervencion dels lingüistas que son a li tornar apréner lo francés, au Ricon… Avètz plan legit, ausit : lo francés de França.

Enrodat per una còla d’arlèris antau, m’estonariá pas que per lo sègle XXI los primièrs mots dau Gentilòme Gascon siaguèsson : « Hilh de puta ! »

Enfin, es çò que ne dise ieu…

La guinhada de l’IEO34. E, rau !

Vos agradèt aquela bilheta?

N’auretz aquí un pauc mai amb La Gèsta dau Montamametas. En venda dins totas las bonas librariás.