LOS ESTRANGIÈRS DAU DEDINS

Diga ! « 500 èrem a Montsegur »[1], 500… banhats, sanglaçats, encantats ! Res a dire, levat « Òsca Carrièiras occitanas ! » Que venga lèu l’acte III.

Enfin, res a dire es pauc dire, que o cau dire, e o dise : «  aqueles joves occitanistas i entendon pas res, mas alara res de res, … a la metèo ». Fa dos còps que nos fan lo còp e que nos en tornam trempes coma sopa de sas manifs.

Los papetas rances se fisavan als reprovèrbis infalhibles tals coma : « Se lo pòg carga lo capèl, plòu o fa solelh ! » La Tanta Nina, ela, aviá l’agacin que li donava l’arribada de la raissa a cinc minutas prèp. Mas aquò èra abans que los podològues desmargan tot e i metan son gran de sal (per los banhs de pè) que als temps que sèm d’agacins n’i a pas pus. Aürosament, ara avèm la boita de vida que dison dins lo patés de París : Live Box e Irange -Irange, Ò desèsper !- que te manda un textonet per te dire de desbrancar l’internet au mendre nivolet que deslarga un pissolet.

Mas cau creire qu’aqueles jovents que fan espelir l’occitanisme dau sègle XXI se’n baton de tot aquò e an saique rason. Solament plòu totjorn sus los banhats que sèm. Me poguèsse permetre de lor balhar un conselh : « lo còp que ven, fasètz-me aquò au mes de julhet ! » e subretot pas a la prima que vòle pas enriquir mai los vendeires de sulfata.

Vòls que te diga ? Pro de galejar. Los vòle aquí, un còp de mai, grandmercejar, qu’en mai nos an fornit un alibi dels cranes. La gendarmariá de Lavelhanet a las pròvas : sèm pas nautres que desquilhèrem la Mariana de Marselha e saquèrem lo fuòc a l’ostau de la comuna de Lemòtges…

Que lo cèl demòre imbecilament blau per los estivants visitaires dau complèxe toristic novèl de las fortalesas reialas capecianas dau cònsol màger de Montsegur se vòl,  rai !

Dins las nèblas dau pòg, Carrièiras occitanas faguèt resplendir per nombre d’estrangièrs dau dedins[2] que sèm -enebits qu’èrem de pojar au castèl dels davancièrs-  la flor enversa de l’espèr per los trencants, los rancs e los tèrtres[3].

Montsegur te dreiças pertot !

Enfin, es çò que ne dise ieu…

La guinhada de l’IEO34. E, rau !  

[1] Martí Claudi, Montsegur, Ventadorn, 1972

[2] Larzac Joan, L'estrangièr del dedins, Ardouane, Quatre vertats, 1968

[3] « Er resplan la flors enversa » Raimbaut d’Aurenja

Vos agradèt aquela bilheta?

N'auretz aquí un pauc mai amb La Gèsta dau Montamametas. En venda dins totas las bonas librariás.