L’uòlh dau Buòu

La joina mameta aviá 60 ans. Èra un plaser de la veire s’ocupar de sos felens quand sos enfants li demandavan. Es aquò que dison los sieus.

En barrutlant dins una carrièra umida, siagatz pas suspreses de crosar una babaròta arnescada coma un cosmonauta.

Quand un joine s’es mes dins lo cap d’anar quèrre l’aventura a l’Estrangièr, i a pas grand causa de far per lo reténer. Alara çò melhor es d’acompanhar son projècte. Aquò pòt anar amb qualques conselhs pas tròp peremptòris, per l’assadolar pas coma dison.

En primièr, un mot cortet sus una de las originas qu’òm li prèsta. La que m’agrada lo mai es la de « MONT PUELLARUM », montanha de las joventas. Aquelas avián la reputacion, (totjorn verificada) d’aver « las mai bèlas filhas del realme de FRANÇA. Obrièras e quadras sont las qu’an las melhoras portaduras de tèsta ».

UN GOST DE « REVENEZ-Y ».

En s’enfonilhant a travèrs la jungla de las publicitats de mai en mai envasisentas, arriba qu’a la television tombem sus una escarpa bèla.

– Te quite que me cau anar quèrre la pichòta a la dança.
– A !…es vrai que fa de dança…me pòs dire a de qué li va servir dins la vida de faire de dança ?

Conversacion captada a l’asard d’una passejada :

Sus un banc, se daurant als darrièrs (?) rais del solelh d’auton, tres òmes d’atge madur, avian una conversacion a quita-pren, coma se ditz, sus la religion.

Quantas similitudas a las doas extremitats de l’existéncia !

Quand lo nenon s’ensaja a veire per far coneissença amb son environament, lo reire el, vei sa vista declinar e cèrca de longa sas lunetas.