Aquí un jòc de l’estiu que nos concernís coma occitans. Amb la dobertura de la Ciutat internacionala de la lenga francesa al castèl renovat de Villers-Cotterets, los Monuments nacionals nos prepausan (alara que, francament – occitanicament ? – n’avèm pas enveja) de salvar lo rei François 1er
Se pausar questions, es una activitat permanenta : virar a dreita o a esquèrra ? Seguir lo Congrès o l’Acadèmia ? Se gratussar lo nas o l’aurelha ? La vida es un grand questionament fait de pichonas imprecisions decisivas. Vaquí doncas unas questions aparegudas d’aquesta passa. D’unas pòdon benlèu trapar responsa : mas soi segur que vos pausaretz la question de la bona responsa de balhar !
Al contaire, li agrada de contar (autrament, seriá pas contaire !) e a l’escotaire d’escotar. Mas, al cap d’un moment, lo contaire se calha sus una darnièra formula mai que jamai definitiva. A vos, ara, de contar e de trapar vòstre bais de clavar vòstres moments de paraula enrasigada.
Bon, vaquí l’estiu que comença : nos anam poder metre en ivernacion.
• Desestivadacion : La sason es desestivadada e avèm pas vist nàisser d’alternativa a la decision funèsta e mai que negativa de la municipalitat de Rodés d’arrèst del recampament occitan bèl de l’Estivada.
Vaquí qu’unas comunas de Tarn se vòlon toscanas coma argument toristic e de promocion. Lor i sufís pas d’èsser se ?
Uèi, vos prepausi una cronica ortalana per vos faire quauquas proposicions d’òbras de menar per aver unas recòltas de legums e de fruta de primièra malgrat las condicions climaticas, lo rescalfament e la manca d’aiga. Ara (francament), soi pas segur de la resulta se seguissètz aquò al pè de la letra. Mas, coma se sap jamai…
Preni aquela formula publicitària per esvitar de titolar aquesta cronica : « Las èrnhas ». Per d’unis, vau probable repapiar mas, al mes de junh, sèm al moment bèl dels romegadisses. Òm se demanda encara (bon, de fait, ba sabi mas ba dirai pas), qual agèt l’idèia de nomenar Total Festum los rendètz-vos culturals de junh.
Es que se pòt acabar la fin o prene en compte l’infinit de la pensada umana e de la paraula deslargada ? Respondrai pas a la question, mas vos farai present d’una quatrena tièra (*) de fins possiblas per vòstres contes.
L’occitan es una lenga minoritària, minorizada, … (podètz botar lo tèrme que vos agrada lo mai). Es pas una situacion en se. D’en primièr, l’occitan es una lenga. Aquí se pòt argumentar que tota lenga es lenga, coma tot uman es uman, tota mandra mandra e tot caulet un caulet.
Anglatèrra a un rei novèl ! Bon, es un pauc vielhòt coma tot lo tremblament qu’acompanhèt son coronament. : a agut lo temps de se faire a l’idèia de son mestièr. Sabi pas tròp lo gra de parentat que ten amb l’Alienòr d’Aquitània e se sèm en dreit de reivindicar lo Reialme-unit coma territòri occitan (coma podèm faire tanben amb Suèda e sos sobeirans d’origina bearnesa !).