Papieròt del dijòus

Per èsser reconegut mondialament coma occitan, pensi que val mai èsser entomologista coma lo Joan-Enric Casimir (globi-bolgà?) Fabre que poèta o cronicaire.

Vos faguèri ja una cronica sus la situacion a Carcassona a la debuta d’abril ont l’arribada de l’extrèma-dreita a la Comuna èra ja prometèira de braves embolhs. La realitat confirma las crentas

La polemica suls castèls catars venguts fortalesas reialas capecianas a fait parlar sens prene un ample grand. S’acapriciar sus aquela polemica seriá pas pèrdre de vista l’essencial?

Vaquí unas entamas possiblas per unas novèlas o unes romans de ficcion que demòran d’escriure quasiment de la a a l’isèda!

Dins los pichons noms mai espandit, se trapa lo de Joan. Alara, quand un Joan arriba, òm es en dreit de se demandar «Mas qual pòt èsser lo Joan qu’arriba?»: Joan-barrutla, Joan-Batista, Joan-Batiston, Joan-Caga-blanc, Joan-Caça, Joan-Cèrca-la-paur,…

Una ustra amb una pèrla sap pas s’es embarrassada o rica!

Escritas a la tinta linfatica! Ê òc, dins nòstres estudis menimoses de l’òbra del filosòf Diogènes, avèm trapat a la Mediatèca Centrala de Cantacocut unes de sos manescrits sus pergamin recopiats per un escribe occitan

En seguida de ma cronica suls aborigèns d’Australia lo Marc Rossèl m’escriguèt un brave corrièr, que vos someti, per pausar la question de la necessitat d’un dreamtime occitan.

Lo saber popular, rapòrt al temps que fa e que farà, es d’una granda espandida e permet d’estimar un fum de situacions. Pòt quitament ajudar a faire prediccions d’una precision que despassa lo saber dels meteorològues patentats que pòdon patir de la patanteina!

un pauc d’istòria, una mòstra, una antologia, un poèma…
Los aborigèns australians son los primièrs umans coneguts per aver poblat la part continentala d’Austràlia e l’illa de Tasmania. Constituisson, amb los illencs de l’estreit de Torres, la populacion autoctòna d’aqueste estat d’Oceania.