Sabi plan que trefosissètz per saupre la fin del raconte. Me desencusi, mas Jornalet a pas encara tornat inventar lo fulheton quotidian, coma al temps d’Alexandre Dumàs, Onorat de Balzac, Juli Vèrne o Maurici Leblanc…
Avèm daissada nòstra formigueta-eroïna a cima d’Alaric davant lo cabanòt de la Maire dels Vents e la tornam trapar al pè de la paret d’una fortalesa reiala del país catar: Queribús (benlèu que i anèt en autobús) o Pèirapertusa…
Un còp èra, doncas, una formigueta dins son ostalon al mes de genièr. De bon matin, se levèt e s’avisèt que li demorava pas res a manjar dins lo bufet.
Aquò comencèt amb una question prigonda que lo tafurava dels pès al cap: los rapòrts d’establir epistemologicament entre la poma d’Èva e la poma d’amor, sens aver de besonh d’evocar las peras.
D’unes-as me diguèron: « Fas un trabalh estèrle: perqué te fas petar las mesolhas dins aquelas recèrcas longanhas. Demanda a l’IAn e te balharà tot en tres minutas!».
S’es trapat una tatiranha bèla e gigantassa de mai de 100 mètres-carrats dins una bauma entre Albania e Grècia.
La filosofia permet de debanar los fials de la vida, mas tanben de los entremesclar per ne faire lo brocat matisat de nòstres jorns e de nòstras nuèits.
Anem, anem: es vengut lo temps de prene vòstra plaça dins lo balèti! Anatz pas esperar que lo Trompeta dobrigue sa grandarassa sala de bal dins una ala (o la cuèissa?) de l’Ostal blanc, non?
D’un jorn l’autre, las actualitats van e venon del local al planetari, de l’òrt del vesin a la mar brasilenca…
D’aquesta passa, çò que ven improbable es de saupre la durada d’un govèrn de França: de quauquas oras a quauques jorns o de quauques meses fins a las presidencialas de 2027? N’avèm pas acabat amb los rebombs…