Diga ! Lo mond petan la santat e ne petam collectivament en fach… La fauta a totes aqueles que fan passar sa santat avant sa vida, aqueles que vòlon pas pus coma los ancians manjar gras e beure pur, aqueles que se noirisson d’espirulina, de tofú, de quinòa e que fonhan lo caçolet o la costela de moton a la grasilha…
Diga ! Figuratz vos que l’autre dijòus, dins la vesprada, ère, en bon ciutadan e segon las directivas governamentalas a faire durcir d’uòus dins « un dispositiu tindaire portatiu».
Diga ! Francament, levat d’èsser ninòi, ninòi ; d’èsser sortit de Niana dau costat de la mameta e de Bosigas per lo paire ; d’èsser un pèc de Menerbas ont n’i maites que de brins d’èrbas ; d’èsser fava de Montfavet que son asili de fadat faguèt sa renomada internacionala o tòca-la -bomba arribat d’Agde a Seta per la plaja ; qual podiá creire que lo Conselh Constitucionau anava remandar e invalidar la refòrma de las retiradas ?
Diga ! N’i a que te parlan dau drech de la sang, que se creson dirèctament sortits dau trauc de la dòna e se pensan que sa sang pura que pura -tant talament pura que de còps n’es blava !- deu pas abeurar lo selhon coma aquela de la plèba.
Diga ! Sus las ondas de las bonas ràdios d’un còp èra, a la fin de cada bulletin de desinformacion, i aviá la rubrica de la Borsa. Doncas amigas, amics escotaires en cèrca d’un pache bon ne trapère un d’excepcional per vosautres.
Diga ! A la una d’un grand quotidian parisenc setmana passada, dins lo patés d’amontdaut çò va solet, mas coma siái manhac, vos fau la traduccion en bona lenga nòstra : « Es que cau beure de vin davant sos enfants ? » Aquò ‘s aquò la question que se pausan.
Diga ! La mòstra agricòla de París que se ven de clavar metèt a l’onor las bèstias cornudas e es benlèu per aquò que los tòcamanetas, qu’aiman d’embanar son mond, i corrisson coma cabras a la sal.
Diga ! Quand Zelinski passèt per París l’autra setmana, per plorar d’armas de guèrra de mai en mai destructrises, ie donèron en mai la legion d’onor, saique per faire compés a aquela dau Po-Potina.
Diga ! Enfin una refòrma que va dins la bona endrechièira ! L’autre ièr que partissiái trabalhar, de qué te vegère pas ? Un carri de vièlhs dau Clapàs -dison aquò la REME : Retirada Esportiva Montpelhièr Escorreguda- que partissián per caminar per las garrigas. E aquí dise de non ! Non de non !
Diga ! Es a res pus i compréner e pasmens semblariá qu’una pagina se virèsse a de bon. N’acabam saique d’una temporada curiosa facha de masquetas e de morres lords, d’embarraments e d’atestacions messorguièiras, de cobrifuòcs, de sulfatatges en teletrabalh e d’amor de luònh.