Un blòg per dire, mostrar, convidar lo mond tot a partejar un pauc dels nòstres camins d’Occitània, mercé lo rebaladís menat per lo trentenat d’associacions sòcias de l’IEO, aquí en tèrra d’Erau.
Rendez- vous au bar des colonnes dès 8h30 pour un café occitan en deux parties :
20h30-21h : concert du groupe Saint IpÒc, polyphonies occitanes
21h-22h : conférence de l’historienne Nelly Duret sur Augustine Soubeiran, une Saint-Jeannaise au destin peu commun
Celles et ceux qui souhaitent manger au bar des colonnes (attention service à 19h pour des raisons d’organisation) doivent réserver auprès de Sara et Séverine qui indiqueront le menu : 04.66.77. 94.30
Aquel afar es montat amb « Occitan a Clapièrs », associacion occitanista. Lo compés de Clapièrs de 1520 es clafit d’occitan, e se pòt pas compréner coma cal sens la lenga.
Lire, comprendre et exploiter le compoix de Clapiers. Parcours d’amateur.
Conférence d’Étienne Hammel
Dimècres 9 de novembre
A partir de 18h 30
Al Jazz Cornèr Cafè
Per un concèrt – discussion de Philippe Carcassés a l’entorn de las cançons de Brassens tornadas visitar en Occitan, Corne d’Aur’Òc
Son pas mens de 5 albums que Philippe Carcassés, acompanhat de Marie Frinking e d’autres musicians, a consacrat a l’adaptacion de las òbras de Georges Brassens en Occitan.
Quicòm que vira pas redond…
Çò que vira pas redond es plan lo balon de fòbal. Fa d’ans agèron l’idèia estranha de fisar a Quatar l’organizacion de la Copa del Monde de la pauma redonda. Anèsses pas creire que foguèt l’interès esportiu que butèt las instàncias internacionalas de la disciplina de faire aquela causida susprenenta.
Frasa ausida mai d’un còp! Justificacion d’una identitat? Qual sap…
Se per curiositat ensajam de trobar lo sens, l’origina d’un nom (etimologia) , es de còps mai dificila que çò que se supausava. En efièch, fòrça noms de familhas an una origina, un manlèu a de lengas mai ancianas: indoeuropèa, latin, grèc, arab, cèlta etc.
Atal comença la cançon de Claudi Martí , «Un país que vòl viure!».
Es una cançon sus Occitània e las dificultats de far viure sa lenga, sa cultura, trabalhar al país…
Ces illustres – et moindres pour d’autres – qui portent des noms occitans, le savaient-ils ?
Es que l’occitan es pertot, dins los patronimes, los toponimes, s’ausís (il s’entend) cada jorn, mas mau pronociat, se vei (il se voit) cada jorn, mas mau escrich. Entau es marcat dins lo màrmol (ainsi il est inscrit dans le marbre), incognito, il se promène en passager clandestin.
Quantas similitudas a las doas extremitats de l’existéncia !
Quand lo nenon s’ensaja a veire per far coneissença amb son environament, lo reire el, vei sa vista declinar e cèrca de longa sas lunetas.
Siaguèt un temps que lo teatre municipal de Montpelhièr metiá totjorn una pèça en occitan dins sa programacion annadièira…
Ne serem pas luònh lo 25 de novembre emai totes aqueles borronhaneses speakèsson Molière en francitan.
Au téatre Molière, çò va solet.
Sonatz campanas a grand balanç, se’n tornan los cafès occitans famoses dau Cailar, los primièrs que se debanèron, fa d’annadas, dins lo departament.
Amb per faire montar l’alhòli dins aquesta debuta de novembre, lo vòstre Montamametas: « farem tindar amondaut sus la tèrra abandonada la Campana de Magalona ».