Un blòg per dire, mostrar, convidar lo mond tot a partejar un pauc dels nòstres camins d’Occitània, mercé lo rebaladís menat per lo trentenat d’associacions sòcias de l’IEO, aquí en tèrra d’Erau.
Lo presic coma l’abat Martin
Es aquí lo gat endormit sus la cadièra a esperar sas croquetas quotidianas e benlèu a somiar qu’es l’eròi d’un dessenh animat genre Titi e Glos minet o Tom e Jerri. Vos vendrà faire sos romiaus o se fretar amistosament sus vòstras cambas.
• Fotografia Veronica Meaux: Concors de sermon a Cucunhan, lo 18 de julh de 2023.
Frederic Mistral l’escriguèt dins un poèma e ne faguèt sa maxima !
Longtemps, e encara uèi se parla del « Miègjorn » amb d’estereotipes : lo solelh, la dormida, las galejadas, lo patés e ne passi !
Aquí un jòc de l’estiu que nos concernís coma occitans. Amb la dobertura de la Ciutat internacionala de la lenga francesa al castèl renovat de Villers-Cotterets, los Monuments nacionals nos prepausan (alara que, francament – occitanicament ? – n’avèm pas enveja) de salvar lo rei François 1er
Seguida e fin .
Preni d’aiga al grifol. Trapi un amic de la comuna e li conti çò que se passa. Es estabosit. A vist degun sus la plaça. E tornamai un messatge, en espanhòl ara : « Dónde se va a Liausson por favor ? Gracias ! ». Vau devenir capbord !! Es un jòc ? Qu’es aquel « ase » que me tarabusta ?
Se pausar questions, es una activitat permanenta : virar a dreita o a esquèrra ? Seguir lo Congrès o l’Acadèmia ? Se gratussar lo nas o l’aurelha ? La vida es un grand questionament fait de pichonas imprecisions decisivas. Vaquí doncas unas questions aparegudas d’aquesta passa. D’unas pòdon benlèu trapar responsa : mas soi segur que vos pausaretz la question de la bona responsa de balhar !
Un còp èra … non, cal pas començar las vacanças coma aquò ! Encara d’istòrias d’un còp èra ! N’i a pro ! Uèi nos anam passejar del costat del Salagon. Es un endrech meravilhós tota l’annada, es pas l’amic Enric que repotegarà, el lo referent del luòc.
Al contaire, li agrada de contar (autrament, seriá pas contaire !) e a l’escotaire d’escotar. Mas, al cap d’un moment, lo contaire se calha sus una darnièra formula mai que jamai definitiva. A vos, ara, de contar e de trapar vòstre bais de clavar vòstres moments de paraula enrasigada.
Aquò poiriá èsser un eslogan ! Sabi plan qu’es un sòmi per un fum de mond ! La lenga se parla encara dins las associacions, las escòlas (calandretas o publicas), s’ausís a la ràdio, un pauc a la television mas dins la vida vidanta es mai que mai pichona, pichona…
Las darrièiras infos e tot çò de saupre abans l’estiu sus vòstra seccion departamentala.
E… RAU!!
Seriá en colèra la Tèrra de tot çò que li fasèm subir ?
Es verai que quicòm mancava al decòr aquesta passa.