Lo dissabte d’aquesta dimenjada, l’esperit occitanista a tornat bategar amb fòrça. Per tota Occitània —e endacòm mai—an agut luòc las dictadas occitanas, un eveniment qu’es quicòm mai qu’una simpla espròva d’ortografia, mas una fèsta plena de lenga e de comunautat.
Dimars passat, al Forum Economic Mondial de Davos, lo primièr ministre de Canadà, Mark Carney, faguèt fàcia a Trump. Dins son parladís diguèt net e clar que l’òrdre internacional basat sus de règlas marchava pas pus.
La situacion actuala de l’occitan es pas brica aisida. Dins fòrça territòris la lenga es reducha a l’espaci de la militància e a qualques escòlas.
Lo mes de març de 2026, i aurà d’eleccions municipalas en França. Aquelas eleccions definiràn la composicion de la majoritat de nòstras comunas, es a dire l’escalon administratiu mai pròche dels ciutadans e de lor vida vidanta.
Es pas necite de defendre Nicolás Maduro per remarcar que l’invasion militara d’un país e lo raubatòri de son president an pas cap de justificacion. Aquela violacion del drech internacional es inacceptabla, quin que siá que la comet.
Divendres passat, publicàvem una informacion qu’es, en realitat, fòrça mai importanta de çò que se pòt imaginar.
A Bordèu, la polemica a l’entorn de la Nuèch del Ben Comun a tornat metre sus la taula una confusion que nos es fòrça familiara: aquela entre caritat e solidaritat.
L’iniciativa de l’SNCF d’introduire de corses de catalan gratuits dins lo TGV París–Barcelona es una nòva excellenta e la volèm saludar.
Jornalet es gratuit. Totom i pòt accedir, ne legir totes los articles e participar als comentaris sens pagar res pr’amor que cresèm que l’accès a l’occitan a d’èsser universal, sens barrièras.
Irlanda nos ven de balhar una leiçon de fiertat e de coeréncia culturala. La nòva presidenta irlandesa, Catherine Connolly, a pres possession amb un discors integralament en gaelic irlandés, en proclamant qu’«un país sens lenga es un país sens anma».