Jornalet

Cada an, de milièrs de liceans de l’estat francés passan lo bachelierat, aquel ritual que marca la fin dels estudis segondaris e dobrís —o barra— las pòrtas de l’avenir.

Durant la nuèch de dimars a dimècres foguèt per d’unes complicat de dormir. Mas dimècres enfin respiràvem mai tranquils. A solament nonanta minutas de la fin d’un ultimatum apocaliptic…

Darrièrament, vesèm una deriva inquietanta de l’usatge d’un mot que nos deuriá far tremolar: «antisemita».

Lo 31 de març de 2012, Jornalet foguèt lançat amb una conviccion: l’occitan aviá besonh d’un mèdia viu, liure e ancorat dins son temps. 14 ans après, sèm encara aquí.

      Arribam al segond torn de las eleccions municipalas, qu’esperam de poder analisar al mai lèu. Mas mentre que comptam de vòtes, e d’abstencions, vesèm que lo Mond se reconfigura a còps de missils. E, un còp de mai, ne sèm a pagar las consequéncias sens i èsser brica concernits....

Durant d’annadas, dins l’estat francés, es estat possible de se trobar davant un jutge per defendre l’accent o la tilda d’un prenom en una lenga pròpria del país autra que lo francés.

Cada annada, lo 8 de març nos convida a una reflexion sus la plaça de las femnas dins nòstra societat. En çò que tanh al movement occitanista, aquò deu pas èsser un simple ritual simbolic, mas un moment de consciéncia e de responsabilitat.

      Dins lo rambalh ont l’extrèma drecha dicta cada jorn un pauc mai l’agenda politica e mediatica, una question se pausa: de qué se parla pas? Aquestes darrièrs jorns, Occitània entièra es estada tocada per d’inondacions istoricas. Un recòrd absolut de jorns de pluèja es estat...

Qualques filmes documentaris non solament assabentan, mas tanben esmòvon e interpèlan. Es lo cas de La Lenga Defenduda, un film de Nils Martin produch per l’Institut Occitan d’Avairon

Dempuèi qualques sègles, l’istòria en França s’explica pas. Se bastís. E se bastís gaireben totjorn dins un burèu de París amb la tòca de legitimar un estat-nacion